یادم نیست این مطلب رو کی نوشتم شاید 14یا15 ساله بودم. تو نوشته های قدیمیم پیداش کردم ناقصه اما گفتم .....

به نام او

به نام او كه من، در محضرش توهمي بيش نيستم،

اين باردراين خواب قرعه به نام من افتاد تا شرح كنم آنچه تو در اطراف خودمي بيني و مي شنوي و مي خواني

من و تو هم جزءِ كوچكي از خواب او هستيم نه من ونه توهيچكدام واقعيت خارجي نداريم هرچه مي بيني توهم است اصلاً توچيزي را نمي بيني،اوست كه مي بيند،اوتورا آن گونه تصور كرده است كه با اراده او ببيني،با اراده او بشنوي وبا اراده او بنويسي،

هرآنچه كه گفتم الفاظي بيش نيست و اين الفاظ همه تصورات او است هرآنچه كه گفتم خواسته اوبود اواين چنين اراده كرده بود

كه من اينگونه سخن بگويم

هرچه مي بيني،مي شنوي، مي نويسي،مي خوري، مي نوشي

حس مي كني،مي انديشي،همه توهمات و ساخته هاي اوست

اصلاًتو نمي بيني،نمي شنوي،نمي نويسي،نمي خوري،نمي نوشي حس نمي كني ونمي انديشي بلكه اوست كه اين‌كار ها راانجام مي دهدواوست كه ميخواهد تو اينگونه باشي باورت نشد!

حق داري

چون او مي خواهدكه توباور نكني

نمیدانم چرا این مطلب رانوشته بودم شاید ازبارکلی چیزی خوانده بودم یا استدلال مخی در خمره ،یادم هست که هیچکدام را نخوانده بودم

چرا؟

sayeesabz